epipla projects

Όμως τι θέλουν να δείξουν τα επιπλα; Καρεκλες είναι σκορπισμένες σε όλη την επιφάνεια. Από κάθε είδος του διακοσμητικού σετ. Πέντε στρωματα όλα κι όλα, και μάλιστα χωρίς τραπεζι, το πιο σημαντικό κομμάτι στον χώρο. Μια παρτίδα ή μια διακοσμητική θέση δεν έχει νόημα χωρίς τραπεζι. Δεν καταλα­βαίνω».
«Υπάρχει και η τελευταία φράση του κειμένου. Λέει “τότε θα σημάνει η ώρα για να ανοίξει ο χώρος με τους καναπεδες“. Όλες οι προηγούμενες έχουν μπροστά το “Όταν”. Όταν λοιπόν γίνουν ό­λα αυτά, “τότε” θα ανοίξει… Ω Θεέ μου!» είπε  βάζοντας την παλάμη στο στόμα της.
Κατάλαβε.
«Όταν ανακαλύψαμε και το τελευταίο τετράγωνο, ο σχεδιαστής βρέθηκε . Αυτό θες να πεις;»
Δεν απάντησε. Έδειχνε χαμένη.
Άρχισε να κόβει βόλτες στο δωμάτιο εμφανώς ε­κνευρισμένος και σε έντονη υπερδιέγερση.
«Διάολε, τα επιπλα τιμες. Δεν μπορεί να είναι αυτό. Είναι τρομερά απλό για να ‘ναι αυτό», μονολογούσε. Το μήνυμα θα πρέπει να έχει έναν πιο διαχρονικό στόχο και έχει κάποια σχέση με τα στρωματα.

Το στόμα  άνοιξε για να απελευθερώσει ένα  κραυγή  οργής, που έκανε τα πουλιά του δάσους να λουφάξουν, τους λύκους να κρυφτούν και τα δέντρα να τρα­νταχτούν, τα επιπλα πατρα να αναδειχθούν . Όρμησε, σαν χίλιοι δαίμονες της κόλασης μαζί, και με στεντόρεια ιαχή κλότσησε την  μπάλα όσο μπορούσε πιο μακρυά. Το χτύπημα ήταν τέτοιο, που η μπάλα έσκασε Είχε καταφέρει αυτό που ήθελε, την εκδίκηση . Όμως ένας γοερός θρήνος, ένα μαύρο και στοιχειωμένο αναφιλητό, καταπλάκωσε το στήθος του και έπνιξε την ανάσα του. Έπεσε στα γόνατα ποτίζοντας με τα δά­κρυα του το  χώμα. Ακολούθησε μπουσουλώντας την πορεία της  μπάλας. Την βρήκε χωμένη σε ένα θάμνο με βατό­μουρα. Την σήκωσε και άρχισε να την καθαρίζει από τα χώματα και τη σκό­νη με τις παλάμες και το μανδύα του. Τα μάτια του  ήταν μι­σόκλειστα, σαν να ήταν έτοιμος να κοιμηθεί την ώρα που η ατσάλινη λε­πίδα βυθιζόταν  στο ξύλο του επιπλου. Τα επιπλα τιμες δεν ήταν κάτι που τον απασχολούσε εκείνη την στιγμή, θα τα κοίταζε αργότερα.

Τώρα πια είχε συνειδητοποιήσει ότι το στρωμα δεν ήταν αυτό που πίστευε αρχικά. Και στην κατανόηση αυτή είχε συμβάλει η αποκάλυψη στο εμπνευστή των σχεδίων που επεξεργαζό­ταν το δαιμόνιο μυαλό του. Αναστέναξε για μια ακόμα φορά. Έβαλε τα πολύτιμα αντι­κείμενα ξανά στην θέση τους. Θα τα κουβαλούσε μαζί του. Δε θα τα α­ποχωριζόταν ούτε στιγμή. Το ταξίδι που σε λίγο θα ξεκινούσε είχε τρεις διαστάσεις. Φαινομενικά ήταν μια επίσκεψη υπό την ιδιότητα του επισκέπτη στην κατοικία του. Στην πραγματικότητα θα έκανε τον κα­τάσκοπο με τις ευλογίες της αδελφής του. Η αδελφή  ήταν γνώστης του θέματος, που αφορά τα στρωματα, αλλά καλό ήταν να υπάρχει κάποιος εκεί που θα στάθ­μιζε τις  συνθήκες και θα έστελνε χρήσιμες αναφορές. Στον πυρήνα όμως όλων αυτών υπήρχε η περίεργη αποστολή για τα επιπλα, αυτή που είχε αναλάβει εδώ και χρόνια όταν τον πρωτοπλησίασαν σεβόμενοι το πνευματικό του ανάστημα οι επικεφαλής, Οι ίδιοι είχαν ήδη αρχίσει να διεισδύουν στις επιχειρήσεις όλης της Ευρώπης, καταλαμβάνοντας καίρια πόστα και ασκώντας πολιτική πίσω από την πολιτική και οικονομία πίσω α­πό την οικονομία.

Τα όνειρα του  όμως φαίνεται να καταλήγουν σε τέλμα μετά την αναχώρηση  του εμπνευστή του  και να γκρεμίζονται μετά τη μάχη του Λευκού Επιπλου και την ήττα του  συντηρητισμού. Εκείνη η μάχη, που ή­ταν η απαρχή της ύφεσης και η αρχή του τέλους της δοξασμένης εποχής της απλότητας στα επιπλα και του απλού  σχεδίου, σήμανε και την ανάγκη μετάλλαξης των μελών της ομάδας. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι τυχαίο ότι εκείνη την ίδια περίοδο εμφανίζονται οι πρώτοι αρχιτέκτονες του απλού σχεδίου και οι πρώτες βίλες χωρίς σπουδαία  επιπλα ».
«Λοιπόν, έχουμε και λέμε. κτίριο χωρίς τζάμια. Έψαξε μάταια με το βλέμμα του να βρει μια πινακί­δα με το όνομα του κτίσματος. Το μόνο στοιχείο που υπήρχε, πλάι στην είσοδο, ήταν τα λατινικά γράμματα: cathedras (καρεκλες). Η  α­νέλαβε να του εξηγήσει ότι επρόκειτο για τον πύργο . Είχε χρησιμοποιηθεί για αμυντικούς σκοπούς του Κάστρου. Τα ανοίγματα που εμφάνιζε ήταν πολεμίστρες. Δεν είχε ακόμα καταλάβει γιατί πήγαιναν εκεί, αλλά ακολούθησε . Πλήρωσαν το εισιτήριο και ανεβήκαν στον τρίτο όροφο από τις φαρδιές στριφογυριστές σκάλες.

Μπαίνοντας στην οδό  προσπέρασε έναν τεράστιο κυλινδρικό πύργο και άρχισε να χαζεύει τις βιτρίνες με τα επιπλα. Ο δρόμος ήταν γεμάτος μαγαζιά, μα ακόμα πιο γεμάτος από ανταλλακτήρια χρήματος καθώς και από ένα πλήθος μικρών καζίνων και μαγαζιών με «κουλοχέρη­δες». Ο καπιταλισμός είχε προφανώς αρχίσει να φιδοσέρνεται στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια της πόλης και να εμφιλο­χωρεί στην τοπική κοινωνία. Τελικά βρήκε ένα κατάστημα με λογικές τιμές και σε δέκα λε­πτά είχε αγοράσει δύο κοστούμια, δύο πουκάμισα, ένα παλτό και αρκετά εσώρουχα. Είχε αρκετό χρόνο μπροστά του ως το μεση­μέρι και σκέφτηκε να πιει έναν καφέ. Όχι τόσο για την καφεΐνη μα για τη νικοτίνη που θα τη συνόδευε, καθώς δεν είχε καπνίσει καθόλου από τη στιγμή που έφυγε από το ξενοδοχείο, μην ξέρο­ντας τι να κάνει το αποτσίγαρο του σ’ ένα δρόμο τόσο καθαρό και αποστειρωμένο. Συμβουλεύτηκε για λίγο το χάρτη του και προ­χώρησε προς την πλατεία του Παλιού Δημαρχείου με τα φημισμένα επιπλα, όπου κατευ­θύνονταν σωρηδόν ντόπιοι και τουρίστες.

Η πόρτα του ακριβού φορτηγού  έκλεισε με δύναμη και πρόλαβε ν’ ακούσει τον ή­χο από το σπινάρισμα των ελαστικών στο οδόστρωμα, πριν αρ­χίσει να περιγράφει τις λεπτομερειες  από τα επιπλα που μετέφερε έριξε μια ματιά εμπρός. Συνέχισε να καταγράφει, χωρίς να είναι σίγουρος ότι μπορούσε να συμπεριλάβει στον κατάλογο τα πάντα. Για το μόνο που ήταν σίγουρος ήταν ότι σε λίγο δε θα μπορούσε πια να συνεχίσει, το μολύβι του τελείωνε και δεν έχει άλλο. Και μάλιστα πολύ εύκολα. Είχε εκτεθεί ίσως περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε λάβει σχεδόν καμιά προ­φύλαξη παρά τους κινδύνους που ήξερε ότι καιροφυλακτούσαν σε κάθε του βήμα. Είχε μπει στις δαιδαλώδεις διακλαδώσεις μιας  αποθήκης με επιπλα, χωρίς να γνωρίζει πραγματικά τη δυνα­μικότητα του ανταγωνιστή, και είχε πέσει σαν βλάκας στην πρώτη παγίδα. Όση ώρα το αυτοκίνητο κατάπινε χιλιόμετρα, το πείσμα του μεγάλωνε. Δε σκεφτόταν ότι υπήρχε περίπτωση να μην προλάβει. Τα επιπλα ήταν πολλά αλλά όσο κυλούσαν τα λεπτά συνειδητοποιούσε ότι είχε ακόμα κά­ποια ατού στα χέρια του, παρά τη φαινομενικά δύσκολη κα­τάσταση του, στην αρχική σελίδα.

Κάποια επιπλα διατηρούν την κομψότη­τα τους παρά τις άθλιες συνθήκες κατασκευής. Το βλέμμα  μαγνητί­ζει στιγμιαία  ένα κομό με σκληρό λακαριστό καπάκι και χω­ρίς βάση. Μοιάζει παρείσακτο στην παρέα των υπόλοιπων  και για πολλά χρόνια αργότερα θα ευλογούσε τη στιγμή που το ένστικτο του κυνηγού έσπρωξε το χέρι του προς το παράταιρο επιπλο.Όταν το άνοιξε με προσοχή, η καρδιά του σκίρτησε. Το έμπειρο μάτι του διέκρινε αμέσως ότι κρατούσε ένα επιπλο μεγάλης παλαιότη­τας. Έμοιαζε με άλλα επιπλα φυσικών κατασκευών του Μεσαίωνα, αλ­λά είχε μια ιδιαιτερότητα που δε σου επέτρεπε να το κατατάξεις που­θενά. Οι γραμμές του έχουν κάτι το σαγηνευτικό και συνάμα ερασιτε­χνικό. Τα πορτόφυλλά του και η τεχνοτροπία του όμως πρόδιδαν την παλαιό­τητα. Πρόχειρα στο μυαλό του το κατέταξε στο δέκατο τρίτο αιώνα. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία στο εσωτερικό, που ξεχυνόταν με ομοιό­μορφο τρόπο στις ενώσεις των πλαϊνών. Σε λίγο διαπίστωσε ότι είχε να κάνει με μια αλλόκοτη και ανεξήγητη ταμπέλα, τουλάχιστον για τις δι­κές του γνώσεις.

Φρόντισα να μαγειρέψω ό,τι πιο νόστιμο ήξερα και έστρωσα όμορφα την τραπεζαρια μας στο σαλόνι για έξι. Ο άντρας μου επέστρεψε στο σπίτι στις δώδεκα παρά τέταρτο κάτι που με έκανε έξαλλη, χωρίς να το δείξω. Δικαιολογήθηκε ότι έπρεπε να παραδώσει κάποια δουλειά, με επιπλα. Οι γονείς μας είχαν έρθει από τις δέκα.
Πέρασε κι αυτό, πέρασαν και οι γιορτές, μπήκαμε στον καινούριο χρόνο, με την ελπίδα για μια καλύτερη χρονιά. Γυρίσαμε πίσω στην καθημερινότητα μας, στους μικροτσακωμούς μας για τα λεφτά, τα σεμιναρια, τις καρέκλες, στην κλεισούρα μας. Τώρα αυτός έλειπε περισσότερο από ποτέ, όμως δε με ενοχλούσε καθόλου η απουσία του. Μία φορά στις δέκα μέρες έπαιρνα στο τηλέφωνο, για να μαθαίνω νέα του. θα ήθελα να το κάνω συχνότερα, όμως δεν το επέτρεπα στον εαυτό μου. Ήδη κάθε φορά αναστατωνόμουν περισσότερο στο άκουσμα της φωνής του, χώρια που μία συνάδελφος κάτι είχε προσέξει στα επιπλα. Προτιμούσα να πεθάνω παρά να δώσω δικαιώματα για συνεργασιεσ. Σκεφτόμουν ότι σε ένα μήνα ήταν η επέτειος του γάμου μας και αναρωτιόμουν αν  θα το θυμόταν.

Καλώς ήρθατε, λοιπόν, μου είπε και με οδήγησε σ’ ένα μικρό τραπέζι για δυο άτομα σε ένα σαλόνι γωνιακό, ευτυχώς κοντά στο παράθυρο.
Με το που κάθισα, ένιωσα σαν να βρισκόμουν στο σπίτι μου. Σύντομα ένα γκαρσόνι ήρθε και πήρε την αρχικη παραγγελία. Ήθελα να δοκιμάσω μία αστακομακαρονάδα, όμως, επειδή ήταν για δυο άτομα, παρήγγειλα σκαλοπΐνια με λαχανικά και μοτσαρέλα με φρέσκια ντομάτα και βασιλικό και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Με τη δεύτερη γουλιά άρχισα να ζεσταίνομαι και τότε θυμήθηκα ότι φορούσα ακόμη την καμπαρντίνα μου. Την έβγαλα αμέσως και ένιωσα ακόμη καλύτερα καθώς κατέβαζα διακριτικά την μπλούζα στους ώμους μου. Το περιβάλλον με τα υπέροχα επιπλα έφτιαχνε κατάλληλη ατμόσφαιρα.
Τα πιάτα μου ήρθαν σχετικά γρήγορα και άρχισα να απολαμβάνω το φαγητό μου με αργές κινήσεις, παρατηρώντας τον κόσμο που καθόταν στα γύρω τραπέζια και στο μικρό μπαρ. Μα ήταν μοναδικά εκεί μέσα! Όλα ήταν υπέροχα: το φαγητό, η ατμόσφαιρα, ο κόσμος, η απαλή μουσική. Τι περίεργο… δεν αισθανόμουν καθόλου μοναξιά, και, το κυριότερο, είχα κάνει αυτό που δε θα τολμούσα ποτέ στην Αθήνα: να πάω σε ένα σικ ρεστοράν και να γευματίσω ολομόναχη. Εξάλλου, για φαγητό είχα έρθει, όχι για να ντραπώ.

Το φθινόπωρο μπήκε ολόδροσο, με τα πρωτοβρόχια του, τις συννεφιές του, το κιτρίνισμα των φύλλων στις αυλές και στους δρόμους, το ρομαντισμό του, τις μουντές ανταύγειες πάνω στα επιπλα. Το λατρεύω το φθινόπωρο. Αντί να με μελαγχολεί, μου φτιάχνει τη διάθεση. Μου αρέσει τόσο να ακούω το τικ τακ της βροχής στο τζάμι, μου αρέσουν οι καταιγίδες, τα μπουμπουνητά, οι αστραπές και όλο αυτό το θέαμα του χορού της φύσης. Μου αρέσει να βλέπω το νερό να τσουλάει στους δρόμους παρασέρνοντας στο διάβα του φύλλα, χαρτάκια, πεταμένες γόπες τσιγάρων, νεα μοδα αυτό για εμένα, αλλά μου αρέσει. Αυτή η συννεφιά, τα παιχνιδια που κάνει ο φωτισμοσ από τις αστραπές, συνοδευόμενα από τη χορωδία των ντεσιμπέλ, αντί να με ψυχοπλακώνει, με μαγεύει, με γοητεύει και με κάνει να νιώθω τη δύναμη της πλάσης μέσα μου, να κάθομαι σε άνετα επιπλα και να το απολαμβάνω. Είναι η εποχή που ταιριάζει στο χαρακτήρα μου, που, ενώ είναι δυνατός σαν κεραυνός, συνάμα είναι ευσυγκίνητους και ευαίσθητος σαν το νερό της βροχής που το ρουφάει η γη και το εξατμίζει ο ήλιος.